"Yeryüzünde hiç dolaşmadılar mı ki, kalpleri olsun da onunla akıllarını çalıştırsınlar, kulakları olsun da onlarla duysunlar. Şu bir gerçek ki, kafadaki gözler kör olmaz ama göğüslerin içindeki gönüller körleşir."
İnsan, yaşamı içinde kaybolup gittikçe, düşünceden uzaklaşıp olayların akışına kendini bıraktıkça gönülleri körleşiyor.
Gönül, insanın sahip olacağı en yüce değer.
Eğer ki insan yalnızca kendini düşünmeyip, çevresindeki sonsuz zenginlikteki yaşamın farkına varmaya çalışsa, gönlünü doya doya beslemez mi?
Farkına varmaya çalışmak, ayrıntıları inceleyip sorgulamak, ondan anlamlar çıkarmaya çalışmak, yalnızca insana verilmiş bir beceri.
Saksınızdaki çiçeğin solması ya da çiçek açması, evinizin önündeki ağacın dallarının kuruması ya da gövdesinden yeni bir dal fışkırması, sokaktaki kedinin size belirsiz bir beklentiyle ürkekçe bakması, sokaktaki köpeğin size karşılıksız ve korunmasız bir şekilde sevgi gösterisinde bulunması; sizin gönlünüzde bir şeyler kıpırdatmıyor mu?
Eğer kıpırdatmıyorsa ve bunlara aldırmıyorsanız, siz zaten kaybetmişsiniz demektir.
"Bunlar bizim, insanlara vermekte olduğumuz örneklerdir ki ilim sahiplerinden başkası onlara akıl erdiremez.
Hiç kuşkusuz, bunda, işaretlerden anlam çıkaranlar için ibretler vardır."
Kimileri kendilerini o derece kaybetmişler, kalplerini hırsa bürümüşler ve günlük olayların akışına kaptırmışlardır ki; sevginin, vefanın, bilgeliğin, dostluğun, gönüllülüğün anlamlarını tamamen yitirmişlerdir.
Unutulmasın ki, hiçbir şey karşılıksız kalmaz. Hayat olağanüstü bir denge üzerine kuruludur.
"Eden bulur", "keser döner sap döner" demiş atalarımız.
Sevgiyse verdiğiniz, o size sevgi olarak döner. Acıysa verdiğiniz size o acı olarak döner. Ama mutlaka döner gelir ve sizi bulur yaşamın bir yerinde.
"Gün gelir, en büyük vuruşla vururuz biz.
Şu bir gerçek ki, intikam da alırız biz!"
