İzmir'in önümüzdeki dört yılını etkileyecek olan iki seçim süreci yaşıyoruz. İlki, yerel seçimler, diğeri de Oda seçimleri.
Ne tesadüftür ki, girişimciliği nedeniyle bir iki yıl öncesinde "İzmir'in Don Kişot'u" diye yağlanıp ballandırılanlar, bugün rakiplerini Don Kişot'lukla eleştirmeye başladı. Don Kişot olmak, kimi zaman iyi, kimi zaman da kötü anlamda herkesin işine yarıyor demek ki.
Atamayla gelen yerel yönetici adayları ise, yine atamayla gelen diğer yerel yönetici adaylarını beğenemediler. Ortalık toz duman. Don Kişotsuz ve zevksiz.
"Don Kişotlar olsaydı, dünya daha güzel olurdu"Yukarıdaki başlık, ARKAS’ın "Seyir Defteri" adlı aylık dergisinin Temmuz 2005 sayısında yer alan Esra Arkas’ın yazısının başlığı.
Evet, keşke Don Kişot’lar olsaydı.
Gerçekten dünya, daha güzel olurdu!
Don Kişotluğu erdem sayanlar daha çok olsaydı, Güzel İzmir, daha da güzel olurdu!
Don Kişotluk, sonucunda kişisel olarak zarar da görse, idealleri ve düşünceleri uğruna, topluma karşı yapılan haksızlıklara karşı savaşan ve bunları düzeltmeye çalışan gönlübol, idealist, erdemli bir davranış biçimi olarak tanımlanır.
Bakın Öncel Öziçer, Sabah gazetesindeki köşesinde ne yazmış Don Kişot için: "Rahatı ancak savaşta arayan ve bulan kahraman şövalye bin yaşasın... Ne güzel 'deli deli' yaşarken, akıllı gittin öte tarafa. Oysa ne büyük rahatlıktır insanın 'deliliğini bilmesi', bunu insanlara göğsünü gere gere söylemesi ve her aklına eseni yaptığında 'E, ben deliyim de ondan' cümlesinin arkasına sığınıvermesi...
Akıllılara ait bu dünyanın şerrinden, bu şekilde korunması..."
Kendilerini pek akıllı sananların, Don Kişotlukla tanımladığı, "bırakın onu ya, delidir o, yok sayıverin gitsin" diyerek tavır koydukları, aslında şövalye ruhlu idealist kahramanlardır.
Onlar, binlerce yıldır erdemle yoğrulmuş Anadolu topraklarının Don Kişotları'dır.
Onlar, Nazım Hikmet'in Don Kişotları'dır.Nazım Hikmet'in de; en güzel şiirlerinden birini, Don Kişot'a yazmış olması, kendilerini pek akıllı sananlara, en güzel yanıt değil mi sizce de?
Ölümsüz gençliğin şövalyesi,
ellisinde uydu yüreğinde çarpan aklına,
bir Temmuz sabahı fethine çıktı
güzelin, doğrunun ve haklının:
önünde mağrur, aptal devleriyle dünya,
altında mahzun, fakat kahraman Rosinant'ı.
Bilirim,
hele bir düşmeyegör hasretin halisine,
hele bir de tam okka dört yüz dirhemse yürek,
yolu yok, Don Kişot'um benim, yolu yok,
yeldeğirmenleriyle dövüşülecek...
