İzmir Gazetesi

İzmir kenti, binlerce yıllık çok önemli bir kent. Tarih boyunca çevresinin çekim merkezi olmuş, limanı ve konumu dolayısıyla sürekli devinim içinde gelişmiş bir kent. Osmanlı İmparatorluğu döneminde de tek serbest liman, İzmir kentiydi. Farklı din ya da kültürleri taşıyor olsa da, pek çok farklılıkları barış ve huzur içinde barındırmayı becerebilmişti.
200 - 300 yıl önce yaşanan büyük depremin ardındaki yıkım dönemi hariç, tarihin hiç bir döneminde bugün gelinen nokta kadar jerontokrasinin hakim olduğu, karanlık, kavgacı ve rant esiri bir kent olmamıştı.

Bugün konuşulan İzmir, binlerce yıllık kültürün taşıyıcısı bir dünya kenti olmaktan ziyade; popülist politikalarla, yalnızca bir partinin kalesi olabilmekle yaftalanıyor. "Gavur olmak" yaftası da, ayrıca neredeyse bir onur kaynağı olarak taşınmaya çalışılıyor. Bu kenti bu saçma yaftalarla aşağılamak, kimin menfaatine hizmet edecek?

Bugün gelinen noktada; bir kaç jerontokratın, politikacının ve sermaye yöneticisinin uzaktan kumandalı kalemşoru haline gelen bir kısım yerel medya kanalıyla da; yaşadığı kente sahip çıkan, bu yolda gerekirse Don Kişot'luğa soyunan aydın bilinçli bireyler, "günah keçisi" ilan ediliyor hatta utanmazca bu kentten "aforoz edilme" çağrıları yapılıyor.

Sataşma ya da kavga ederek değil; hukuk yoluyla ve hukukun verdiği kararlarla bu kentte yapılan yanlışlara "dur" dedirten, bu ülke için bu kent için çok yararlı görevler yapmış bir İzmir aydınını aforoz etme, linç etme noktasına getiren nedenler ve kişiler üzerinde durup düşünmemiz gerekmez mi? Bu küfürlerin, kime ne yararı olacak? Bunları irdelememiz lazım.

Yüksel Çakmur, son bir kaç yılda arkadaşlarıyla birlikte hukuk yolunu seçerek açmış olduğu davaların sonucunda, kentte önemli sayılan ama sonucunda hukukun da "yanlış" bularak tescil ettiği bir takım projelerin durmasına neden olan kişi. Kentli bireyin haklarını bir kısım rantçıya teslim etmekten ziyade, kamu yararına taşımaya çalışan kişi.

Çakmur, İzmir kentini bir Avrupa kenti çağdaşlığına taşıyan performansını, belediye başkanlığı yaptığı dönemde sergilemişti.
Metro projesinden tutun, büyük kanal projesine kadar bu kentin tarihindeki "ilkler" yalnızca onun döneminde projelendirilmiş ve başlatılmıştı.
Kent merkezinden dolmuşlar, kaldırım ve sokak işgalleri kaldırılmış, toplu taşımada ring otobüs seferleriyle kentli rahat etmişti. 
Deniz ulaşımında çok önemli bir aşamaya gelinmişti. Jet teknolojili teknelerle, körfez ulaşımına başlanacaktı. Bu büyük projelerden daha ileri boyutta bir proje, onun başkanlığından sonra hayal edilip projelendirilemedi bile.
Ondan sonrakiler ancak Yüksel Çakmur'un mirası üzerinden yalnızca "popülizm" yaparak "büyük" olmaya soyundular.

Elbette o dönemde de yerel kent projeleri üzerinde tartışmalar olmuştu. Yüksel Çakmur'un başkanlığı döneminde küçük hataları da olsa, projelerinin ve uygulamalarının hakkını vermek gerekir.
Ayrıca, bir köşeye çekilip durgun bir emekli hayatı yaşamaktansa, son yıllarda hukuk mücadelesiyle ortaya koyduğu, bu kente ve bu kentin geleceğine sahip çıkma cesaretini tek başına da olsa gösterdiği için, İZMİR kenti ve İzmirliler kendisine şükran borçludur.

Heykeli dikilecek, posteri asılacak bir başkan varsa bu kent için, o da yalnızca Yüksel Çakmur'dur.
ANASINI İZMİRLİLER'E EMANET ETMİŞ ULU ÖNDER ATATÜRK'ÜN BARIŞ ANIT VE PARKINI, BİR GECEDE YIKARAK YOK EDİP, HALEN SUS PUS OLAN BİR KENT YÖNETİMİNDEN BU BEKLENEMEZ ANCAK BİR İZMİRLİ OLARAK BİZLER ŞUNU DİYEBİLMELİYİZ:
"Teşekkürler BÜYÜK BAŞKAN Yüksel Çakmur yalnız değilsin, biz İzmirliler senin yanındayız!"